Overzicht

Afscheidsinterview voorzitter Centrale Cliëntenraad

05-06-2018

Begin mei is feestelijk afscheid genomen van Cor Postma, voorzitter van de centrale cliëntenraad (CCR). Hij nam een moeilijke beslissing en besloot na bijna vijf jaar te stoppen. Welke advies over medezeggenschap heeft hij voor medewerkers van Kwintes en voor cliënten? Wat is een onvergetelijk moment? Cor geeft antwoord op deze en meer vragen.

Hoe ben je in de CCR beland?

“Belangenbehartiging van bewoners en cliënten speelt al langer een grote rol in mijn leven. Eerder was ik lid van de regionale cliëntencommissie, secretaris van de regioraad Midden-West Utrecht en lid van de deelnemerscommissie van het voormalig dagactiviteitencentrum Accent in Zeist. Daarna ben ik gevraagd voor de CCR waar ik in 2014 voorzitter werd. We hebben veel veranderingen meegemaakt. Zoals de invoering van de Wmo en het nieuwe ECD (elektronische cliëntendossier). Ook een hele klus was het regelen van televisie en internet voor cliënten.”

Waar denk je met plezier aan terug?

“We hebben heel veel lol met elkaar gehad. Het was echt niet alleen maar kommer en kwel hoor! Waar ik met plezier op terugkijk is het samenwerken. Dat je samen aan hetzelfde doel werkt: het leven voor cliënten zo aangenaam mogelijk maken. We hebben dingen gedaan waar we trots op zijn. Tijdens de ontwikkeling van het nieuwe ECD en de Leefgebieden was er sprake van dat het leefgebied zingeving op zou gaan in de andere levensgebieden. Wij hebben het voor elkaar gekregen dat zingeving een apart levensgebied blijft. Ter bewustmaking is een werkgroep tools aan het ontwikkelen om het leefgebied meer handen en voeten te geven.”

Wat is een onvergetelijk moment?

“In juni 2012 bezocht ik vanuit de regioraad met anderen een aantal cliëntgestuurde projecten in New York. Tijdens een bezoek aan Het Vrijheidsbeeld had ik een beleving die ik voelde in al mijn vezels. Het zien van ‘Mevrouw Vrijheid’ bezorgde me kippenvel, zelfs nu nog. ‘Als zij die vrijheid kan pakken, dan kan ik het ook’, ging door me heen. Die ervaring had zoveel impact. Weer thuis in Nederland kwam ik in actie. Ik heb mijn medicijngebruik afgebouwd en ben ermee gestopt. Snel daarna kwam de CCR met de vraag of ik wilde toetreden tot het dagelijks bestuur.”

Wat was het meest moeilijk?

“Een grote verandering was de te maken ombuiging door de nieuwe organisatiestructuur binnen Kwintes. De medezeggenschap moest zich aan die veranderingen aanpassen. Dat ging gepaard met veel weerstand, want met name de regionale raden draaiden goed en dát moeten loslaten was voor veel leden pijnlijk. Je wilt dat alle neuzen dezelfde kant opgaan, maar dat kan niet als mensen willen vasthouden aan hoe het was. Het proces van aanpassen en ombuigen duurde lang. In december 2017 kwamen we met het advies voor de nieuwe opzet van de medezeggenschap. Maar er waren veel onderlinge verschillen van mening binnen de CCR en dat werd op den duur onwerkbaar. Op advies van een externe adviseur zijn we toen gestopt als CCR en drie cliënten uit de CCR werken momenteel mee aan de voorbereiding van de nieuwe opzet. Het was voor mij lastig om op dat moment te stoppen als voorzitter van de CCR. Ik hoop dat de nieuwe CCR met een nieuwe voorzitter snel van start kan gaan.”

Heb je geleerd van je voorzitterschap?

“Door het voorzitterschap ontdekte ik mijn bestuurlijke capaciteiten en dat kantoorwerk leuk is. Verder is mijn doorzettingsvermogen behoorlijk op de proef gesteld. Dat ik voorzitter mocht zijn van de CCR is een hele eer. Ik had beloofd mijn stinkende best te doen. Nou, dat heb ik gedaan.”

Wat heeft deelname aan de CCR betekent voor je herstel?

“Het heeft me veel gebracht, zoals het gevoel dat ik van waarde ben. Ik ben een stijfkop, maar dat komt goed van pas als je opkomt voor het belang van 8.000 cliënten. Het belang van anderen zit altijd in mijn hoofd, het is mijn drijfveer. Het is niet zwart óf wit; er zijn heel veel nuances die daar tussenin zitten. De grootste stap naar herstel is toch wel het bezoek aan het vrijheidsbeeld in New York geweest. Dat had zóveel impact.”

Wat doe je nu?

“Ik heb een stap in een andere richting gezet. Als vrijwilliger heb ik nu een belangrijke functie in het wijkservicepunt Vollenhove. Ik ben de verbindende factor tussen het wijkservicepunt en het ontmoetingscentrum Vollenhove. Ik wijs bijvoorbeeld bezoekers van het wijkservicepunt op de aanwezigheid van het ontmoetingscentrum. Het heeft niets met raadswerk te maken en daardoor voelt het als een nieuwe start.”

Wat wil je aan cliënten meegeven over medezeggenschap?

“Medezeggenschap is belangrijk. Laat je stem horen! Door kenbaar te maken wat je wilt, kunnen stappen worden gezet. Vraag jezelf af wat voor stem je wilt hebben; is dat in de regioraad, in de CCR of naar de gemeente toe? Bij een medezeggenschapsrol in de lokale raad gaat het over jou en wat er gebeurt op jouw locatie. In de CCR gaat het over opkomen voor het belang van 8.000 cliënten. Daarbij is het heel leerzaam: je leert samenwerken met anderen en leert luisteren naar de mening van anderen.”

Wat is jouw advies aan de nieuwe voorzitter?

“Luister naar de mening van de raad. Dat kan wanneer je oprecht luistert naar anderen en loskomt van je eigen mening. Breng jezelf op de hoogte van wat een gemeente wil, want dat is bij elke gemeente anders. Blijf praten over wat je voor cliënten voor ogen hebt. Denk overstijgend, je hebt immers te maken met het belang van jezelf en 8.000 andere cliënten. Hetzelfde geldt trouwens voor medewerkers. Je werkt in het belang van de cliënt. Dáár gaat het om. Zodra de nieuwe voorzitter er is, wil ik best een en ander uitleggen. Oude liefde roest niet.”