Overzicht

Blog 3 | Congres vrouwenmishandeling

7 november 2019

Op de derde conferentiedag (7 november) hoorden we sprekers over veertig jaar strijd tegen huiselijk geweld, het in kaart brengen van hulplijnen en hoe het zakenleven solidair is met het welzijn van een kwetsbare doelgroep en daar impact aan levert. Maar ook sprekers over het belang van een geboorteakte, werk en educatie werden gehoord. Onze collega’s doen verslag van hun dag in Taiwan.

Slachtoffers van huiselijk geweld (Fanny)

Ik heb een presentatie van een Japanse organisatie bijgewoond die hulp biedt aan slachtoffers van huiselijk geweld. Schijnbaar is het voor een vrouw financieel aantrekkelijker om in een gewelddadige relatie te blijven dan eruit te stappen. Een single moeder leeft vaak onder de armoedegrens en moet zich regelmatig verantwoorden voor haar uitkering. Er kunnen beschamende vragen worden gesteld om erachter te komen of de situatie is veranderd. Zo is een geval bekend van een uitkeringsinstantie die ‘s nachts twee keer het huis van een vrouw bezocht om te zien of er herenkleding in haar kast lag. Bizar!

Tijdens deze prestatie vroeg ik wat het verhaal achter de vrouwencoupé in de trein is. Dit is ingesteld naar aanleiding van een verkrachtingszaak op een treinstation. De vrouwen van deze Japanse organisatie vinden een dergelijke coupé ‘shamefull’. Ze vinden dat ze het recht hebben om ongestoord in elk gedeelte van de trein te zitten. Aan de andere kant is het wel rustiger in zo’n coupé en aangenamer om naar je werk te reizen.

Hierna was ik bij een presentatie van Afrikaanse organisaties die economische onafhankelijkheid en empowerment stimuleren in vrouwenopvanghuizen. Als voorbeeld toonden ze een filmpje van een meisje die dankzij hun hulp aan het werk is en zelfstandig woont. Niets nieuws voor mijn gevoel, totdat een mannelijke deelnemer aan deze presentatie opmerkte: ‘om gendergelijkheid te stimuleren moeten we spirituele leiders bereiken ‘. Hopelijk is dat een item voor deze conferentie over vier jaar: naast aanwezigheid van nóg meer mannen, ook de aanwezigheid van spirituele leiders die gendergelijkheid promoten.

 Genderongelijkheid (Chavelli)

Mijn eerste workshop was van de Rugters stichting (NL) en Rifka Annisa (Vrouwenopvang Indonesië). Een filmpje toonde hoe makkelijk genderongelijkheid wordt geschetst. Mannen zitten achter de tv sport te kijken, moeder kookt in de keuken en zorgt voor de kinderen. Hetzelfde filmpje toonde ook een duidelijke animatie over gendergelijke gezinnen. Een meisje die op school voetbalt. Rutgers stichting heeft een programma ontwikkeld waarbij mannen betrokken worden bij de hulpverlening. Het gaat tenslotte ook over hen. Dat doet mij denken aan onze manier van systeemgericht werken. Quote vanuit Indonesië: “we don’t need fixing, our men do!“  Hierbij miste ik het aandeel van de vrouw. Geweld is te allen tijde verboden, maar ook vrouwen kunnen huiselijk geweld versterken of zelf plegen.

Mijn tweede workshop bestond uit vier presentaties.

  • De eerste ging over hoe er in Nieuw Zeeland contact wordt gezocht met werkgevers. Vanuit de overheid komt er geld vrij om werkgevers te informeren over huiselijk geweld. Denk hierbij aan organisaties die werkgevers instrueren kenmerken van huiselijk geweld te herkennen en medewerkers te wijzen op hulp zonderbaanverlies.. Denk aan collega’s die meelopen naar auto’s, andere werktijden etc.
  • De tweede presentatie ging over vrouwenopvang huizen in Italië. In totaal zijn er 21 huizen waar vrouwen terecht kunnen als ze te maken hebben met huiselijk geweld. De huizen hebben met de overheid voor elkaar gekregen dat zij vergoeding bieden voor kinderopvang. Dit is voor alleenstaande moeders die op zoek zijn naar werk of een baan hebben. We zien veel alleenstaande moeders die niet of nauwelijks werken, omdat ze weinig tot geen familie/netwerk hebben die voor hun kinderen kunnen zorgen als zij werken.
  • De derde workshop ging over mensenhandel slachtoffers in Albanië. De twee grootste vormen van uitbuiting in Albanië zijn seksuele uitbuiting en bedelen. Bij bedelen moet je denken aan vrouwen die worden ingezet om geld te verdienen..
  • De laatste presentatie ging over The Garden of Hope (GOH) in New York. Een creatieve therapeut liet kunstwerk zien van e kinderen waarmee zij werkt. Kunstwerken van deze kinderen tonen hun verdriet maar ook hun dromen. Door middel van kunst, laten zij l zien hoe het was en hoe de droom van deze kinderen eruit ziet. Het doet mij erg denken aan de “3- huizen methode” van Veerkracht.

Hierna was er een plenaire afsluiting. De Koreaanse #metoo-activiste Seo Ji-hyun vertelde haar verhaal over misbruik op de werkvloer. Omdat de man die het misbruik pleegde een hoge functie had, kreeg ze steeds te horen dat het geen zin had om er werk van te maken. Mensen zouden haar niet geloven. Toch heeft Seo Ji-hyun nooit opgegeven. Ze wil anderen inspireren om dromen te volgen en nooit op te geven.

De laatste spreker was Eve Ensler. Als kind was zij slachtoffer van seksueel misbruik door haar vader. Tegenwoordig staat zij aan het voorfront van het gevecht tegen genderbased violence. ”Een ieder van ons heeft iets gewelddadigs meegemaakt en om die reden doen wij dit werk”, aldus Eve. Het feit dat verdriet wordt omgezet naar liefde om hulp te bieden, maakt de mens een prachtig persoon. Deze constatering was een ontzettend mooi compliment voor ons beiden. Haar boodschap om de wereldse vibraties te verhogen middels liefde nemen we mee in onze koffer terug naar huis.

Lees hier Blog 2 van ons bezoek aan het congres over vrouwenmishandeling.