Overzicht

Er kan meer dan we dachten

13 juli 2020

Organisaties met kwetsbare cliënten worden hard geraakt door de coronamaatregelen. Ook Kwintes. Onze bestuurder Ineke van Hooff legt uit hoe een krachtige crisisorganisatie helpt om lastige keuzes te maken. Hoe passen we de richtlijnen toe? Wat doen we als iemand besmet raakt met het virus? En hoe begeleiden we cliënten zo goed mogelijk op afstand?

De eerste dagen van de coronacrisis kwam er veel op Kwintes af. We hadden wel voorzien dat we iets zouden merken van corona, maar ineens ging het heel snel. Een van de eerste dingen die we deden was een crisisorganisatie optuigen. Zo konden we goed onderbouwde beslissingen nemen, gesteund door directie, medewerkers en cliëntenraad. We maakten protocollen voor wat te doen in welke situatie. Ook stelden we een operationeel crisisteam samen, met daarin verschillende disciplines. Dit team deed al het voorbereidende werk, en op basis daarvan hakte het beleidsteam met directeuren en staf de knopen door. Beslissingen met veel impact op onze organisatie en cliënten werden zo beter behapbaar. Daardoor lukte het om in korte tijd een quarantaineafdeling in te richten in voormalig verpleeghuis De Stolpe in Hilversum.

Bergen verzetten

Wat me altijd zal bijblijven van deze periode? Hoeveel werk we hebben verzet. Samen met collega’s, ketenpartners en financiers. In normale tijden heb je uiteenlopende belangen, maar die werden opzijgeschoven. Bij werkbezoeken aan onze locaties zag ik hoe collega’s bergen verzetten voor onze cliënten. Ons netwerk hielp bij de zoektocht naar beschermende middelen. En met hulp van ketenpartners vonden we tijdelijke uitbreiding van opvanglocaties voor onze cliënten. Zolang de coronamaatregelen gelden, heeft iedereen hetzelfde doel voor ogen: zo goed mogelijk omgaan met deze crisis.

Stroomversnelling

De coronacrisis brengt een belangrijk inzicht met zich mee: er kan meer dan we dachten. Als land, als branche en als organisatie. Ontwikkelingen waar mensen huiverig voor waren, krijgen ineens een vlucht. Beeldbellen bijvoorbeeld. Het klonk altijd zo afstandelijk, maar medewerkers merkten dat het ook voordelen heeft en juist heel efficiënt kan zijn. En wat dacht je van dakloze cliënten in hotelbedden, of slachtoffers van huiselijk geweld in een vakantiehuisje? In crisistijd is het allemaal mogelijk. Voor sommige cliënten leverde de verplichte afstand letterlijk en figuurlijk meer ruimte op. Niet alleen wij zien hoe goed dit is voor hun herstel, het ontgaat ook partners als gemeenten en woningcorporaties niet. Ze proberen nog sneller oplossingen te vinden voor problemen die er vóór corona al waren, maar nu groter worden. Programma’s voor dakloosheid zijn in een stroomversnelling geraakt en er is nog meer aandacht gekomen voor preventie. Daar ben ik blij mee. Dit is het moment om door te pakken, voordat de hoofden straks weer naar andere zaken staan.

Monitoren

De race is nog niet gelopen. Het virus is niet verdwenen, er is nog geen vaccin. Begeleiding is nog steeds vooral op afstand en is er zo min mogelijk fysiek contact. En nu tijdelijke opvanglocaties, zoals hotels, weer commercieel worden ingezet hebben cliënten nieuwe onderkomens nodig.

Achteraf gezien was de acute fase het duidelijkst, hoe complex die ook was. De coronamaatregelen lieten nog weinig ruimte. De fase van versoepelingen vraagt om maatwerk. Per maatregel en per locatie bepalen we hoe we ermee omgaan. We proberen onze activiteiten zo snel mogelijk vlot te trekken. Zodra het kan, openen we de locaties voor dagbesteding. Maar we blijven voorzichtig, zoals we dat steeds zijn geweest. Kunnen de seinen op groen blijven? Of draaien we beslissingen terug als blijkt dat dit nodig is? Die duivelse dilemma’s, daar zijn we nog niet vanaf.