Overzicht

Landelijke Dag Psychische Gezondheid

10 oktober 2019

Donderdag 10 oktober 2019, een dag waarop wereldwijd aandacht wordt besteed aan psychische gezondheid. Lees de webblog, geschreven door woonbegeleider Maria Ballast-Tartaria, en ontdek welk verschil professionele begeleiding kan maken rondom psychische gezondheid!

Weblog – Haar stem

 

Door Maria Ballast-Tatarian

Laatst zag ik een documentaire op tv over getraumatiseerde mensen in onze samenleving. De beelden waren, zelfs voor mij als hulpverlener, af en toe heftig. Door de documentaire ging ik terug in mijn geheugen, naar een cliënte op de locatie waar ik op dat moment werkte.

Het was een jonge meid van 19 jaar. Voor nu zal ik haar Eveline noemen. Eveline werd als één-jarige uit Zuid-Amerika geadopteerd door een welgesteld gezin uit regio Utrecht. Van de buitenkant zagen de adoptieouders van Eveline er keurig netjes uit. Naar mijn gevoel hielden ze voor de buitenwereld schone schijn op. In de gesprekken die ik later met haar vader voerde kwam naar voren dat de moeder verslaafd was en Eveline had verwaarloosd. Uiteindelijk was het meisje zwaar getraumatiseerd uit huis geplaatst. Wat een levenspech, zou ik zeggen.

Eveline kwam als wrak bij ons op de beschermde woonlocatie binnen. Ze ging op dat moment door een periode van zware depressie. Ze praatte met niemand en vertrouwde niemand meer. De enige manier om met haar te communiceren was op papier, door een briefje onder haar deur door schuiven. Met het team maakten we de afspraak dat wij haar met rust zouden laten. We zorgden ervoor dat Eveline zo weinig mogelijk prikkels had, om op die manier een voor haar zo veilig mogelijke omgeving te creëren. Tegelijkertijd zaten we er als team mee in de maag hoe we haar verder moesten begeleiden zonder communicatie, zonder gesproken woorden.

Op een avond regende het buiten pijpenstelen. Tot mijn verbazing zag ik Eveline buiten in de tuin. Ze zat in de regen, met haar hoofd bonkte ze tegen de muur. Ik wist dat praten geen zin had, laat staan dichterbij haar komen. Het beeld was hartverscheurend. Ik, als moeder, kon het niet aanzien. Ik wilde zo graag helpen de pijn van Eveline te verlichten. Op een gegeven moment heb ik op een stukje papier het volgende opgeschreven: “Ik voel aan wat je allemaal meemaakt. Bij mijn beide zwangerschappen heb ik een pre -en postnatale depressie gehad. Man-man-man, wat was het zwaar”. Ik nodigde haar uit om samen met mij een kopje koffie te drinken. Van een afstand zwaaide ik een doos praline-bonbons door de lucht. Eveline keek naar me op, ik zag een klein lachje op haar gezicht.

Tot mijn verbazing kwam ze na een tijdje het kantoor binnen. Ze begon tegen mij te praten. Het was een glorieus moment. Van binnen was ik dolgelukkig om haar stem voor het eerst te horen. Tegelijkertijd was ik op mijn hoede haar niet in paniek te laten raken door mijn emoties. Toen ze mijn accent hoorde, vroeg Eveline naar mijn afkomst. Die vraag wordt mij inmiddels al bijna 20 jaar standaard gesteld. Daarna vroeg ze over mijn depressieve periode en hoe ik ermee om was gegaan. Ze vertelde me over haarzelf, over de verwaarlozing door haar alcoholistische moeder en haar trauma’s. We hebben gekletst en heerlijk gelachen. En, guess what? Aan het einde van ons gesprek was de doos pralines bijna leeg.

Toen ik het de volgende dag aan mijn collega’s vertelde, heerste er een opgetogen stemming in het kantoor. Mijn collega’s gaven toe dat zij stiekem hadden gehoopt om zelf de stem van Eveline voor het eerst te horen. We hadden het gevoel dat we op het juiste spoor zaten met onze begeleiding aan kwetsbare, jonge mensen. Om samen met hen aan hun toekomst te werken.

Vaak is dat mijn boodschap wanneer mensen mij vragen waarom ik voor dit vak heb gekozen. Dan open ik mijn repertoire aan verhalen over mijn cliënten. Mensen staan vaak ademloos te luisteren. Dan zeg ik altijd: ‘’met professionele, betrokken en vooral intuïtieve hulpverleners, wordt de wereld een stukje mooier. Mooier om met elkaar samen te leven en om voor elkaar te zorgen.”