Overzicht

Onze experts reageren op tv uitzending Olcay & Huiselijk Geweld

6 maart 2020

‘’Mijn leven was hier tien jaar lang een hel’’, dat vertelt BN’er Olcay Gulsen in de eerste aflevering van Olcay & Huiselijk Geweld. Voor onze begeleiders die mensen helpen die te maken hebben met huiselijk geweld zijn dit bekende uitspraken. Onze experts bekijken elke week de uitzending van Olcay en reflecteren daarmee op hun eigen werk bij Kwintes. Vandaag reageert Fanny, trajectbegeleider bij Kwintes in het team Begeleiding & Opvang bij huiselijk geweld. Lees de reactie van Fanny.

In de eerste aflevering neemt Olcay Gulsen ons mee naar de buurt waar ze opgroeide, spreekt ze twee jonge moeders die beiden in een vrouwenopvang wonen en praat Olcay met haar zussen over wat zich vroeger binnen het gezin heeft plaatsgevonden.

Niet jij moet je schamen, maar de mensen die toekijken

Olcay rijdt de buurt binnen waar haar ouderlijke woning staat. Hier was ze nooit eerder naar teruggekeerd. Haar vader heeft psychische problemen en is verslaafd. Hij sloeg en vernederde haar moeder en zijn zes kinderen. Olcay vertelt dat het geschreeuw van haar vader buitenshuis hoorbaar was. Lopend door de buurt vertelt ze dat ze vroeger nieuwe buren kreeg die het verschil maakten. In plaats van dat ze de politie belden vanwege het geschreeuw van haar vader, kwamen ze aan de voordeur om hulp te bieden. Als slachtoffer van huiselijk geweld zegt ze emotioneel dat niet jij, het slachtoffer, maar de mensen die toekijken zich moeten schamen. Het gevoel van schuld en schaamte bij de slachtoffers, zowel bij volwassenen als kinderen, loopt als een rode draad door deze eerste aflevering heen.

Cirkel van geweld doorbreken

Olcay pleit ervoor om er over te praten, omdat er dan hulp kan komen. In elke straat is er een voordeur waarachter huiselijk geweld afspeelt. Jaarlijks vallen er 33 doden en elke 6 minuten komt er een melding binnen van huiselijk geweld. Huiselijk geweld moet uit de taboesfeer komen zodat er geen cirkel van geweld ontstaat, een zogenaamde intergenerationele overdracht. De geïnterviewde jonge moeder die nu in een vrouwenopvang verblijft, vertelt aan Olcay dat ze in haar jeugd slachtoffer was en nu ook als volwassene. Het is schrijnend om te horen dat deze vrouw een blauw oog had tijdens de bevalling van haar kind in het ziekenhuis. De verpleging vroeg hoe het blauwe oog is gekomen, maar trapte in de smoesjes die deze vrouw vertelde. Zelf begrijpt ze niet dat men haar geloofde.

Het geloof in eigen kunnen vergroten

Deze rode draad zie ik terug mijn werk. Ik ben specialistisch trajectbegeleider bij Kwintes. En help vrouwen de participatieladder te beklimmen. Zodat ze weer mee kunnen doen in de samenleving. Sommige vrouwen zijn gelukkig op een gegeven moment de schuld en schaamte voorbij en aanvaarden alle hulp die zij vanuit mijn collega’s aangeboden krijgen. Zo mag ik met hun samen een werkgever benaderen en ze op de werkvloer bezoeken om te coachen. Het mooie aan mijn werk is dat een vrouw die voorheen geïsoleerd leefde bij ons de ruimte krijgt om te ontdekken wie zij is. In gesprekken komen we er achter wat haar krachten en talenten zijn zodat we ze kunnen inzetten in de maatschappij. Door het geloof in eigen kunnen te vergroten zien de eventueel meegekomen kinderen hoe veerkrachtig moeder is. Indirect werkt mijn expertise mee aan de stop in de cirkel van geweld. ‘De littekens van onze jeugd dragen we nog met ons mee. Praten doen we niet. Nooit’, aldus één van de zussen. Mooi om te zien dat voor hen nu de tijd is aangebroken om er over te praten. Ik hoop dat de bewustwording die zij creëren middels dit programma voor mooie eye-openers kan zorgen.

Meer weten over onze begeleiding en opvang bij huiselijk geweld? Klik hier!