Overzicht

Vrijheid

1 mei 2019

Saphira is voorzitter van de Centrale Cliëntenraad van Kwintes. Voor Bevrijdingsdag schreef zij een blog over wat vrijheid voor haar betekent.
.

Het is bevrijdingsdag. Een feestdag waarin we onze vrijheid vieren. We staan stil bij de bevrijding van ons land in 1945. Ook denken we vandaag aan landen waar nog geen vrijheid is. Maar wat is vrijheid eigenlijk? En wat betekent dat voor mij, als cliënt bij Kwintes?

Het is ongeveer 2 jaar geleden dat ik vanuit een beschermde woongroep weer op mezelf ging wonen. Ik had een tijd samengewoond. Toen die relatie voorbij was, moest ik wachten op een vervolgplek. In die periode woonde ik op een woonlocatie van Kwintes. Ik moest beslissen of ik op zo’n beschermde locatie wilde blijven wonen, of zou kiezen voor een eigen huisje. Het was lastig om te bedenken wat ik nu echt wilde. Daar had ik het veel over met mijn begeleiders.

De optie van beschermd wonen klonk fijn. Als er iets geregeld moet worden, dan kan iemand daar mee helpen. Ook is er altijd begeleiding, wat zorgt voor structuur en aandacht. Ik heb een actief en sociaal leven en de constante begeleiding heb ik dus niet nodig. Wel is het fijn om te weten dat ik ergens op terug kan vallen wanneer het even wat minder gaat. Altijd begeleiding nodig hebben gaf me een beetje een gevoel van zwakte. Maar ik vond het idee van veiligheid prettig. Op een manier geeft veiligheid me namelijk vrijheid. Was dat wat ik wilde?

Aan de andere kant kon ik kiezen voor een eigen huis. Ik bedacht me namelijk dat een appartement op een locatie van beschermd wonen niet écht van mij is. De witte muren, dat vond ik een vervelend idee. Het deed me denken aan alle keren dat ik geen eigen, vertrouwde plek had. Op al die plekken waren de muren spierwit. Niet kunnen bepalen welke kleur ik mijn kamer wilde schilderen. Geen foto’s, wandrek of schilderijen mogen ophangen. Dat idee benauwde mij. Want als ik niets aan het huis mag toevoegen, is het huis dan wel echt van mij?

Daarom heb ik besloten om een eigen huisje te nemen. Ik ben de enige op mijn galerij die zelfstandig woont, de andere mensen horen bij de beschermde woonlocatie. Als ik een slecht moment heb, voel ik me jaloers dat ik minder begeleiding heb om op terug te vallen. Maar dat is snel weer voorbij als ik me bedenk dat ik nu een plek heb waar ik zo lang kan blijven als ik zelf wil. Een plek waar ik de muren in een kleur kan verven. Dat wanneer ik mijn sleutels vergeet, ik bij de overburen kan aanbellen. Die heb ik namelijk een reservesleutel gegeven. Zo los ik mijn eigen probleem op, en hoef ik niet aan te kloppen bij de begeleiding.

Zelf de regie hebben over mijn voordeur en de kleur van de muur. Dat is een stukje vrijheid voor mij.