Door het oog van Robbert

Er is veel te regelen als je gaat verhuizen van een beschermende woonlocatie van Kwintes naar een eigen woning. Naast de praktische aspecten krijg je te maken met de emotionele aspecten: behalve een woning laat je ook je woonomgeving, gebeurtenissen, gewoontes en contacten achter. Verhuizen staat in de top drie van stressvolle levensgebeurtenissen.

Robbert is cliënt en vrijwilliger en ruim een jaar geleden verhuisd naar een eigen woning. Hij vertelt in zijn woning honderduit over deze stap en zijn verhuizing.

Keerpunt

“Ik was heel blij met mijn woning binnen Kwintes. De verhuizing naar een woning voor mezelf stelde ik uit, omdat ik wist dat ik door die molen heen moest. De doorslag om toch te gaan verhuizen kwam doordat een tante tegen me zei: ‘Jij komt daar nooit weg’. Dat deed iets met me. Ik dacht: ‘Als ik zo door blijf gaan, kom ik inderdaad niet verder’. Ik ging op zoek naar een woning. Mijn geluk was dat ik mij elf jaar geleden had ingeschreven bij de woningcorporatie. Bij de tweede reactie was het raak. Een spannende tijd brak aan. Er komt veel op je af en er is onduidelijkheid over waar te beginnen. Het is een hele molen waar je doorheen moet. Het wordt je niet gemakkelijk gemaakt. Een begeleider heeft mij geholpen bij de administratieve rompslomp. Als je eerder weet wat je kan verwachten, dan kun je sommige dingen eerder regelen.

Samen gaat makkelijker

Het omgaan met stress is de grootste uitdaging tijdens een verhuizing. Mijn tip: huur de grootste verhuiswagen die je kunt krijgen. Dat voorkomt veel stress. Hulp is ook belangrijk. Door omstandigheden was bij mijn verhuizing op het laatste moment hulp afgevallen. Uiteindelijk kreeg ik toch genoeg hulp. Ik had goede mensen om mij heen. Het hoogtepunt was het uitladen van mijn spullen. Met elkaar de spullen mijn eigen woning in sjouwen. Dat was een mooi moment. Samen gaat het zoveel makkelijker. Om mijn zinnen te verzetten ben ik dezelfde avond nog gaan hartenjagen bij mijn ouders. De ochtend na de verhuizing dacht ik: ‘ik ben verhuisd en alleen mijn bed klopt’. Ik wist niet waar te beginnen met uitpakken. Mijn moeder heeft mij geholpen. Met z’n tweeën gaat het zoveel beter. Met mijn broertje heb ik binnen tien minuten de zithoek ingericht. Daarna was ik zo blij als een kind. Toen was het goed.

Een nieuw begin

De eerste maand voelde ik dat gezond leven nodig was. Ergens was ik bang om psychotisch te worden. Het touw kon ik weer een beetje laten vieren nadat de ergste stress weg was. Wat tegenvalt is het gemis van contacten met andere cliënten. In de avond rond 19.00 uur is het moeilijk en dat blijft. Ik ben nu bezig met het invullen van de lege momenten en kijk goed om me heen naar welke mogelijkheden er zijn. Verder werk ik in de redactie van het magazine ‘Altijd Contact’, een uitgave van het leerwerkproject van Kwintes. Je hulpvraag verandert als je zelfstandig gaat wonen. Van enkel en alleen hulp op psychisch vlak krijg ik nu meer hulp op praktische vlakken. De belangrijkste reden om te gaan verhuizen was omdat ik klaar was voor een volgende stap. Ik had het eigenlijk goed voor elkaar op de woonlocatie van Kwintes. Als ik er nu op terugkijk, had ik het veel eerder moeten doen. Ik ben zo blij dat ik nu zelfstandig woon. Voor een terugval ben ik wel bang geweest. Je gaat terugdenken en daardoor ga je bijna ‘terug in de war’. Het is gelukkig niet gebeurd omdat ik de eerste tijd extra goed voor mezelf heb gezorgd. Je moet het toch zelf doen. De beste vriend die ben je zelf.”