‘Ik ben veel opener geworden’

‘Thuis ging het niet meer: de stress, de drukte, de irritaties. Ik zat me alleen maar op te vreten, ik moest daar weg. Tweeënhalf jaar zat ik bij Kwintes in de maatschappelijke opvang. Toen kwam ik in aanmerking voor dit project. Hier leer ik het laatste stapje te zetten, vóórdat ik zelfstandig kan wonen. Ik moet nu zelf koken, m’n boodschappen doen, de containers buiten zetten. En ik leer weer een dagritme op te bouwen.’

‘Lange tijd sloot ik mezelf op met de problemen uit mijn verleden. Dat was een van de redenen waarom ik minder goed voor mezelf zorgde en de toekomst me niet zoveel meer uitmaakte. Hier is dat veranderd. In dit huis leer je dat je dingen moet bespreken als je je ergens aan stoort, in plaats van dat je alles opkropt. Voorheen liet ik over me heen lopen en zei alleen maar “ja en amen”.’

Klusser of heftruckchauffeur

‘Door het doen van vrijwilligerswerk ben ik anders naar werk gaan kijken. Mijn ogen gingen open: er is wel degelijk leuk werk, met aardige collega’s die heel sociaal doen. Dat miste ik in de banen die ik eerder had. Ik werkte toen in de verkoop, maar dat ligt me helemaal niet. Hier heb ik ontdekt wat ik wél wil: niet te veel stilzitten en iets met m’n handen doen. Het liefst word ik klusser of heftruckchauffeur.’

‘Ik krijg nog wat tijd om met mijn verleden bezig te zijn, zodat het wat rustiger wordt in mijn hoofd. Maar ik ben wel al bezig met het zoeken van werk en doe klusjes bij andere bewoners, bijvoorbeeld laminaat leggen. Verder krijg ik nog hulp om goed met geld om te gaan; sinds een half jaar ben ik schuldenvrij. De grootste verandering is dat ik veel opener ben geworden. Als je geholpen wilt worden, moet je de hulp ook wel accepteren. Dat is de grote stap die ik heb gemaakt.’

‘Wij zijn geen redders of tovenaars’

Mark Koers van Kwintes (rechts op de foto) is één van de begeleiders van Op eigen benen. Samen met zijn collega Jeroen Verheij begeleidt Mark het gezamenlijke wonen, waaronder het contact met de buren. Daarnaast ondersteunt hij drie jongeren individueel. Mark helpt de jongeren doelen op papier te zetten, waardoor ze zelfstandiger worden op het gebied van wonen, werken en geld. ‘Soms gaat het om kleine stapjes: ik houd mijn huis schoon, ik ga op tijd naar de dagbesteding, ik zorg dat ik mijn rekeningen op tijd betaal. Met als uiteindelijk doel dat iemand weer grip krijgt op zijn leven en het weer alleen af kan.’

Zo eens in de twee weken spreekt Mark met ze af, om te kijken of het ook lukt. ‘De kunst is om de ondersteuning “van achteruit” te geven. Ik duw als het ware een beetje tegen ze aan, in plaats van alles van ze over te nemen. Daarbij probeer ik aan te sluiten bij hun kracht en hun wensen. Maar wij zijn geen redders of tovenaars: de jongeren moeten het zélf doen. Als dat nog niet lukt, kijken we samen hoe het wél kan. Ik houd ze een spiegel voor, zodat ze meer zelfinzicht krijgen.’

Opbloeien

Op eigen benen loopt nu ruim een jaar. Hoe gaat het? ‘Nu ze een eigen huis hebben, nemen de jongeren meer verantwoordelijkheid voor hun eigen leven. Eentje is er inmiddels aan een opleiding begonnen. Dat kan, nu zij geen schulden meer heeft. Bij haar, en ook bij de anderen, neemt het zelfvertrouwen toe. Ze gaan er veel vaker vanuit dat de dingen die ze ondernemen ook lukken. En dat de wereld niet vergaat als dat eens niet het geval is. Ik zie ze opbloeien.’