Spring naar content

De stretch erin!

Als je dit wilt doen dan gaan we er voor de volle honderd procent voor!’, zei ik tegen Samantha tijdens de intake voor een re-integratietraject. Door deze woorden sta ik bij haar bekend als een hulpverlener die je niet voor de gek kan houden. We zijn inmiddels meer dan een jaar verder sinds de intake; haar wereld is nu groter, haar zelfvertrouwen is gegroeid en er gaan deuren voor haar open. Waarom? Omdat ze continu die stretch buiten haar comfort zone zoekt én vindt.

Die comfort zone voelt fijn, maar hierdoor verandert er weinig. Samantha (29) weet dit maar al te goed. Tot anderhalf jaar geleden wilde ze niks, gunde ze haarzelf niks en moest ze niks van mensen hebben. Het was drie keer niks. Enkel de zorg voor haar dochter had prioriteit en bood haar structuur. Door samen een les kickboksen te bezoeken, is Samantha tot een keerpunt gekomen. Ondanks het ongemak overwint ze haar angst door de persoonlijke aandacht die de trainer geeft. Shakend van de spierpijn fietst ze na afloop weg en realiseert ze zich dat ze over een drempel heen moet om dingen wél te kunnen doen. ‘Ik moet mezelf uitdagen om dat te blijven doen. Ook al heb ik er slapeloze nachten van, ik ga het aan. Anders zou ik slapeloze nachten hebben, omdat ik het niet heb gedaan.’

Samantha kan zich nu meer openstellen voor mensen. Uit dankbaarheid voor wat zij krijgt, helpt ze graag anderen die het nodig hebben. Maar bovenal wil ze inspireren. Ze doet vrijwilligerswerk, is maatje van een jonge moeder en volgt trainingen om ervaringsdeskundige te worden. Ze is van mening dat als zij het kan, iedereen het kan. Volgens haar sluit mijn begeleiding aan, omdat er goed wordt geluisterd en zij vaak de ruimte krijgt om zelf stappen te ondernemen. Hoe sluit jij aan op de hulpvraag van een cliënt?

Samantha is een gefingeerde naam.