Het verhaal van Gerda (vrijwilliger repaircafé)

Ik ben vroeger lerares naaldvakken geweest op een huishoudschool. Sinds ik niet meer bij de school werk heb ik eerst thuis wat naailessen gegeven en daarna ben ik in buurthuizen mensen gaan helpen en lesgeven. Een aantal jaren geleden zag ik een stukje in de krant staan over het repaircafé. Toen dacht ik; Nou, ik kan veel met kleding en ik hou ervan om van iets wat kapot is of een update kan gebruiken iets moois te maken.  Ik ben daar langs gegaan en sindsdien ben ik bij ieder repaircafé aanwezig. En dan repareer ik alles wat zich voordoet op het gebied van kleding, kussens en gordijnen. Ik doe eigenlijk van alles qua reparatiewerkzaamheden, maar ik maak niks nieuw. Veel mensen kopen iets tweedehands en dan moet daar iets aan vermaakt worden. Nou, dat is natuurlijk hartstikke leuk. Een echte recyclemaatschappij. Ik ben nog van in de oorlog, wij gooiden nooit iets weg. We hadden een grote ton met lapjes en als er iets gemaakt moest worden, dan grabbelde je in deze ton en dan kon het weer even mee.

Over het repaircafé
Wij zijn tegen de wegwerpmaatschappij. Veel mensen hebben geen tijd meer of kunnen iets niet meer repareren. Eens per maand wordt het repaircafé georganiseerd in Wijkhuis de Driehoek in Amersfoort. Dan komen mensen langs met bijvoorbeeld elektrische apparaten, computers, fietsen of kleding waar iets aan mankeert.

Het repaircafé is een initiatief dat je steeds vaker ziet in het land. Kwintes faciliteert met de locatie en heeft dit vanuit hier verder opgezet. Het brengt mensen samen, ze krijgen een kopje koffie en kunnen met elkaar praten. Ze kijken hoe de reparatie gebeurd en hoe ze het eventueel later zelf kunnen doen. Iedereen kan gewoon binnenlopen. Het is allemaal vrij, je mag er iets voor over hebben maar dat hoeft absoluut niet. De drempel is erg laag.

Voor Kwintes werk ik voor het repaircafé, maar ik heb nog 3 andere vrijwilligersbanen. Een mens moet een indeling hebben in de week en wil zich graag nuttig voelen. Als het veel werk is dan neem ik het mee naar huis en dan laat ik het mensen ophalen of ik breng het ergens. Ik vind dat je talenten hebt gekregen om er iets mee te doen zolang je nog kunt en ik ben graag actief. Vooral als mensen blij zijn als iets gebeurt haal ik hier veel voldoening uit.

Ik zeg altijd; Ik durf te vragen aan een ander, dan durft een ander ook aan mij te vragen.

Een beloning is voor mij niet nodig. Ik vind het zo vanzelfsprekend dat je dingen doet zonder dat je daar iets voor krijgt, dat vind ik zo gewoon. Eigenlijk wil ik er juist niks voor hebben. Vroeger deed je dat allemaal voor elkaar in de buurt. Er is een tijd geweest dat iedereen alleen maar dingen voor zichzelf deden. Terwijl dat tegenwoordig weer helemaal omdraait. Dat vind ik heel mooi. Ik zeg altijd; Ik durf te vragen aan een ander, dan durft een ander ook aan mij te vragen. Dat vind ik een belangrijk principe. Gewoon durven vragen. En vaak vindt een ander het ook leuk om iets voor een ander te doen.

Vrijwilligerswerk