Weblog – Er gaat niets boven een goed belegde bruine boterham

Door Willmar

‘Hey Frans! Wakker worden! Het ontbijt staat klaar.’ Terwijl ik deze woorden roep, laveer ik om een stapel kleding heen naar het bed dat in een hoek van de volle kamer staat gepropt. Boven een Ajax dekbed steken wat blauwe haren uit.

Er volgt geen reactie. Tsja, dan de radio maar op vol vermogen aan. Frans houdt van 3FM. Het is de enige zender die zijn mondhoeken omhoog doen krullen. Elke andere zender stuwt die hoeken in sneltreinvaart naar beneden en laten wat verwijten door de kamer vliegen. Vandaag is dat niet nodig. Eerst gaat er één oog open. Handen wrijven over het andere oog en jawel, ook deze vindt de kracht om het daglicht te aanschouwen. Frans komt omhoog, leunt op zijn ellenbogen en kreunt iets positiefs.

“Kom je zo je medicatie halen?” Hij knikt als antwoord op mijn vraag, gaapt eens diep en klimt daarna zijn bed uit richting de badkamer. Sinds een aantal maanden gaat zijn lichamelijke verzorging met sprongen vooruit. Voorheen waren douchen en tanden poetsen eerder een last dan een lust, maar dankzij zijn eigen kracht en de inspanningen van ons team, staat Frans nu uit volle borst liedjes uit Frozen te zingen onder de douchte.

Ontbijten is iets wat de jongeren op onze locatie over het algemeen maar tijdverspilling vinden. Het liefste drinken ze suiker uit een blikje om de dag mee op te starten. Vitamines zijn net als de docenten op school. Die worden vaak zorgvuldig vermeden. Aan ons de schone taak om te zorgen dat ze met iets gezonds in hun maag de deur uitgaan. Zo ook deze ochtend.

Frans komt nog steeds zingend de groepsruimte binnen. Vier andere slaperige bewoners hebben zich al zuchtend op een stoel laten zakken. Gedachteloos smeren ze met moeite een boterham. Ook zij hebben zich niet zonder slag of stoot overgegeven aan de wekker. Het is elke keer weer de kunst om iedereen op tijd aan tafel te krijgen. Gelukkig heb ik nu vijf kauwende kaken en een koffie slurpende collega in mijn gezelschap.

Om de boel te motiveren doe ik een hapje mee. Een beetje overdreven laat ik weten dat er toch niets boven een goed belegde bruine boterham gaat. Vijf bewoners kijken me meewarig aan. Het is duidelijk dat ze denken dat ik mijn verstand heb verloren. Ook mijn collega heeft haar koffie ingeruild voor een alleszeggende stilte. Stug ga ik door met genieten. Ik zwaai nog net niet met mijn hand langs mijn wang om aan te geven hoe heerlijk het is. Er is een grens.

Toch heeft het effect, want meerdere handen grijpen een tweede boterham. Een overwinning die niet dagelijks wordt behaald. Zelfs Frans heeft Frozen geparkeerd voor een volkoren boterham. Met een schuin oog kijk ik naar mijn collega. Ze slurpt weer van haar koffie. Genietend.

Wil jij ook bij Kwintes werken?

Bekijk hier onze vacatures