Spring naar content

Weblog – Het verhaal van Eva

Door Ciska

Deze weblog is onderdeel van een beschrijving van de dienst van Ciska. Zij werkt als Pedagogisch Hulpverlener bij de Vrouwenopvang van Kwintes.

Terwijl ik mijn fiets op slot zet, zie ik Eva in de tuin van de opvang roken. Ze is duidelijk gestrest. Zodra ze mij ziet steekt ze van wal. Ze vertelt dat de vader van haar kinderen gisteren belde en dat hij heel boos was. Hij vond dat de kinderen bij hem moesten komen wonen. De opvang was niet goed voor hen en ze zouden het beter bij hem hebben, met hun eigen kamer en spullen. Eva vertelt dat hij hard schreeuwde en haar uitschold door de telefoon. Ze is toen de kamer uitgelopen, zodat haar zoons het niet zouden horen. Maar de kinderen voelden het feilloos aan dat er iets mis was toen Eva verdrietig en geschrokken terug de kamer in liep. Adam (6) probeerde haar te troosten, terwijl Amin (4) juist alles deed wat niet mocht. Ondertussen was baby Yasmina ontroostbaar. Eva vertelt dat ze niet meer wist wat ze moest doen en dat ze de jongens toen maar naar bed heeft gebracht.

Ik luister naar Eva terwijl ze stoom afblaast. Het is fijn dat ze zo open durft te bespreken wat er is gebeurt. Dat was in het begin wel anders. Nu we beter weten wat er speelt in het leven van Eva, kunnen we samen kijken hoe ze de dingen het beste kan aanpakken. Dinsdag hebben we een gesprek met de vader van de jongens om te kijken hoe we de omgang het beste kunnen regelen, maar het lijkt goed om hem vandaag alvast even te bellen.

Zoals beloofd bel ik aan het einde van de ochtend nog even met de vader van de kinderen. Als ik hem vraag naar zijn kant van het verhaal, vertelt vader dat hij gisteren boos en verdrietig was. Hij mist zijn kinderen. Ik reageer begrijpend en bespreek met hem dat ook Eva wil dat kinderen hun vader blijven zien. Daar voeg ik aan toe dat de kinderen er last van hebben wanneer zij als ouders ruzie blijven maken. Dat begrijpt de vader. Dinsdag zullen we goede afspraken maken over de omgang. Om hem alvast tegemoet te komen, stel ik voor dat ik eind van de middag samen met de jongens naar hun vader bel. Hij reageert aarzelend. Wat moet hij dan precies tegen hen zeggen? We spreken af dat ik Adam en Amin zal helpen. Op die manier hoeft de vader alleen te vragen of ze nog iets leuks hebben gedaan op school of dat ze nog een nieuw liedje hebben geleerd. Dan komen de verhalen meestal wel. ‘En,’ voeg ik daaraan toe, ‘vertel je zoons ook maar gewoon dat je van ze houdt.’

Die middag haal ik Amin en Adam op om in de kinderwerkruimte te spelen en naar papa te bellen. Amin wil eerst met de auto’s spelen, Adam wil meteen met zijn vader bellen. ‘Papa!’ roept hij enthousiast wanneer zijn vader de telefoon opneemt. Meteen begint hij druk te praten. Over dat hij heel hard kan fietsen, dat hij de juf mocht helpen in de klas en dat hij straks gaat kleien. Zijn ogen stralen terwijl hij aan het vertellen is.

Een moment later is Adam afgeleid door de auto’s waar zijn broertje mee speelt. Ik stel voor om te ruilen. Aarzelend gaat Amin op de stoel naast mij zitten om met papa te praten. Hij is stil, met een zachte stem antwoordt hij ‘ja’ en ‘nee’ op de vragen die zijn vader hem stelt. ‘Zullen we anders een liedje voor papa zingen,’ stel ik voor. Amin kijkt met grote ogen naar me op en knikt langzaam. Dan kijkt hij stil naar zijn schoenen. Ik begin zachtjes te zingen. Na twee zinnen doet Amin aarzelend mee. ‘Wat kun jij mooi zingen Amin,’ zegt zijn vader aan de andere kant van de lijn. Ik hoor aan zijn stem dat hij blij is om even met zijn zoons te hebben gesproken. We hangen op en Amin gloeit van trots.

‘Laten we terug gaan naar mama,’ stel ik voor. Amin pakt mijn hand en huppelt naast me. Adam rent voor ons uit. Kinderen zitten vaak letterlijk knel tussen de ruziënde ouders. Gelukkig kan ik hen helpen om daar soms uit te komen.

Op de hoogte blijven van Kwintes?

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief