Spring naar content

Weblog – Het verhaal van Sonia

Door Ciska

Deze weblog is onderdeel van een beschrijving van de dienst van Ciska. Zij werkt als Pedagogisch Hulpverlener bij de Vrouwenopvang van Kwintes.

Als ik de opvang binnen loop zie ik de nieuwe vrouw met haar drie kinderen wat onwennig aan de ontbijttafel zitten. Ik ga bij de familie zitten en stel me voor aan moeder Sonia. Dochter Monica (14) is stil en bleek, Gabriela (9) is druk aan het praten tegen haar moeder en stelt zich direct aan mij voor. Ondertussen speelt Lukas (3) met zijn brood en kijkt rustig om zich heen. Sonia vertelt mij over Monica. Die wil graag naar school, naar haar vriendinnen. Ik kijk naar het meisje, dat stil voor zich uit staart terwijl ze op een boterham kauwt. Ze heeft vannacht nauwelijks geslapen.

Ik bespreek met Sonia dat we straks samen bekijken of Monica op haar eigen school kan blijven. Ondertussen lijkt het voor haar zusje logischer om een basisschool dichter in de buurt te zoeken. Voor Lukas moeten we op zoek naar een peuterspeelzaal. Mijn taak als Pedagogisch Hulpverleenster is om Sonia te ondersteunen in de begeleiding van haar kinderen. Ook ben ik degene die contact zal zoeken met de vader, om hem te vertellen hoe met het zijn kinderen gaat. Samen met hem en Sonia zal ik proberen een goede omgangsregeling tot stand te laten komen. Mijn collega zal Sonia ondertussen begeleiden met de praktische zaken, zoals financiën en huisvesting. Ook zal Sonia hulp krijgen op psychosociaal gebied.

Mijn collega zal deze week foto’s van de kinderen maken, die we ophangen op het prikbord in kinderwerk. Als zij over een aantal maanden met hun moeder vertrekken naar een eigen huis, krijgen ze deze foto mee op een kaart. Daarin vertellen wij als begeleiders hoe het met ze ging in de opvang en schrijven een wens voor de toekomst.

Nadat ik de groep Samen Sterker heb gedraaid, loop ik het kantoortje op de opvang binnen. Een collega roept me bij zich. Ze vertelt dat er vanuit de politie is aangegeven dat Monica niet terug kan naar haar oude school. De vader heeft gedreigd de kinderen te ontvoeren of iets aan te doen. Door de gebeurtenissen van de avond daarvoor twijfelen we er niet aan dat hij daartoe in staat is. De vader zal niet snel naar Gouda komen, dus op dit moment lijkt het nog niet nodig om opvang voor Sonia en haar kinderen te zoeken in een andere regio. Wel moeten we samen alert blijven.

Samen met mijn collega denk ik over een oplossing. Het is april en om nu een plek te vinden in een HAVO 2 klas is vaak lastig. Ik besluit te bellen naar middelbare scholen in de omgeving om te horen wat er mogelijk is. Al snel groeit mijn frustratie, alle klassen zitten vol. Gelukkig weet ik dat ik met de leerplichtambtenaar wel deuren geopend krijg. Ik stuur hem een mail om de situatie uit te leggen. Voor Gabriela is er een plek op de basisschool vlakbij de opvang. Morgenochtend kan ze samen met haar moeder langskomen voor een intake en kennismaking. Veel van de kinderen die bij ons in de opvang wonen gaan daar naar school. Dat is fijn, want dan hoeven we niet zoveel uit te leggen. Ook is het voor de kinderen van die school niet zo raar dat er soms nieuwe kinderen in de klas zitten, die na een paar maanden misschien weer weg zijn.

Ondertussen heeft Sonia gebeld met de school van Gabriela om te vertellen dat zij niet meer terug komt. Dit zal ze nu ook voor Monica moeten doen. We spreken met beide de scholen af dat de meisjes binnenkort afscheid komen nemen van hun klas. Op die manier kunnen zij hun tijd op de oude school goed afsluiten. Dat geeft rust voor iedereen.