Weblog – Ik wil niet meer terug, maar vooruit kijken

Een portret van Manuel, door Maria Ballast-Tatarian

Manuel woont sinds 2006 beschermd en begeleid bij Kwintes in Amersfoort. Hij is gediagnosticeerd met schizofrenie, manische depressiviteit, psychoses en PTSS (Post Traumatische Stress Stoornis). Hij had professionele hulp nodig om zijn leven weer op de rit te krijgen. Hij was dus op het juiste adres bij Kwintes, geeft Manuel ruiterlijk toe.

Wanneer ik Manuel vraag naar zijn kindertijd, verschijnt een sombere blik op zijn gezicht. Hij vertelt met een brok in zijn keel dat zijn kindertijd op zijn 5-jarige leeftijd was afgelopen toen zijn moeder aan haar ziekte kwam te overlijden. Al snel ging zijn vader ervandoor met een andere vrouw. Hij liet de kinderen alleen aan hun lot over. Vanaf dat moment ging Manuel van het ene internaat naar het andere. Deze ongelukkige trend zette voort tijdens zijn jeugd, voegt Manuel toe. Hij wisselde regelmatig van instelling. De rust en regelmaat die hij keihard nodig had, heeft hij uiteindelijk op de beschermde woonlocatie bij Kwintes gevonden.

Manuel gaat terug in zijn geheugen en vertelt over zijn tijd in het internaat. ‘In het begin kwam mijn vader iedere zondag om drie uur op bezoek. Hij nam altijd een zak snoep mee. Ik weet nog dat ik op die momenten als kind heel gelukkig was. Ik kon bijna niet wachten tot mijn vader er was.’ Manuel zucht en is dan even stil. ‘Op een dag vertelde mijn vader mij zonder enige emotie of uitleg dat hij mij niet meer zou komen opzoeken,’ vertelt hij verder. ‘En dat heeft hij echt gedaan. Ik kon hem niet volgen. Ik was een kind, ik snapte hem niet. Waarom kwam hij opeens niet meer? Nu weet ik inmiddels wat er toen aan de hand was. Ik kan me nog zo helder voor de geest halen dat ik iedere zondag huilend naar buiten staarde, hopend dat mijn vader toch met een zak snoep achter de hekken zou verschijnen. Maar dat gebeurde nooit.’

Manuel vertelt verder. ‘Sinds ik bij Kwintes beschermd en begeleid woon, kan ik werken aan mijn zelfstandigheid. Ik werk aan het nemen van verantwoordelijkheid, leer communicatieve waardigheden en heb dagbestedingsactiviteiten. Voordat ik kon werken bij de dagbesteding, was het voor mij belangrijk dat ik aan mijn dag en nachtritme ging werken. Inmiddels is het mij gelukt om binnen Kwintes in wijkhuis De Driehoek drie dagdelen per week in de kantine te werken als vrijwilliger met begeleiding op de werkvloer. Ik ben verantwoordelijk voor het opnemen van de bestellingen, het afrekenen met klanten en het opmaken van kas. Hier beleef ik plezier aan. Ik kom onder de mensen en maak leuke praatjes. Ook eet ik gezond en gevarieerd mee. Wel wil ik toegeven dat zonder begeleiding op de werkvloer, dit mij niet gelukt zou zijn, omdat ik af en toe terugval in mijn psychische ziekte. Ik ervaar deze vorm van ondersteuning van de begeleiders van Kwintes als waardevol en onmisbaar.’

‘Wat is jouw droom?’ vraag ik hem dan. Manuel kijkt naar zijn handen en is even stil. Hij zou weer in contact willen komen met zijn familie, vertelt hij dan. Die heeft hij inmiddels al heel lang niet gezien. Hij wil verhalen horen over zijn kindertijd. ‘Dat stukje van de puzzel mis ik nog,’ zegt Manuel emotioneel. “Ik heb veel pech in het leven gehad. Gelukkig kon ik mijn leven weer oppakken dankzij een goede en waardige begeleiding. Daar ben ik dankbaar voor.’

Dan verandert plots zijn blik. ‘Ik wil eigenlijk niet meer terug in het verleden, maar vooruit kijken,’ zegt hij resoluut. ‘Ik zit nu op de juiste weg. De komende periode is het de kunst om dit vol te houden. Ik wil in de toekomst zonder stigma geaccepteerd worden door de maatschappij, zodat ik volledig en zelfstandig mee kan draaien.’

Wil jij ook bij Kwintes werken?

Bekijk hier onze vacatures