Weblog – Jippie, ik kan alleen fietsen!

Door Maria Ballast-Tartarian

Een recent onderzoek van particulier adviesbureau KPMG laat zien dat de financiële houdbaarheid van de geestelijke gezondheidzorg in Nederland onder druk staat. Uit het onderzoek komt naar voren dat er een ander perspectief nodig is zowel in de wijze van het organiseren van zorg als in de benadering van cliënten. De focus moet liggen op gezondheid in plaats van op het ziektebeeld.

Het lezen van dit onderzoek over de focus van het gezonde deel bracht herinneringen boven aan een cliënt van mij. We noemen haar Marijke. Marijke is één van een tweeling, die borderline en schizofrenie als ziektebeeld had. Haar tweelingzus woonde niet naast de deur en Marijke miste haar ontzettend. Marijke leefde dagelijks met een stem in haar hoofd die haar de opdracht gaf om voor de trein te springen. Wanneer ze dit niet zou doen, zouden er ongelukken met dierbaren gebeuren. De stem belemmerde Marijke in haar dagelijks leven. Ze woonde vlakbij het spoor in een beschermde woonvorm en durfde niet alleen te gaan fietsen. Ze was afhankelijk van de begeleiding om samen met haar een paar keer per dag op de fiets te stappen. Dit drukte op de agenda van het team. Maar het belangrijkste was dat Marijke zichzelf op deze manier niet goed kon ontwikkelen richting zelfstandigheid.

Samen met Marijke heb ik dagelijks fietsschema gemaakt met een aantal stappen erin. Voor iedere fietsronde stelde ik haar de vraag hoe ze zich voelde en wat voor stemmen ze hoorde. Aan het einde van iedere fietsronde keken we samen naar hoe Marijke zich voelde en waar ze tegenaan liep. In het begin fietsten we naast elkaar. De daaropvolgende keren ging ik steeds een stukje verder naar achteren fietsen. De afstand tussen ons hebben we geleidelijk opgevoerd. Elke keer als het toch niet helemaal lukte bij Marijke dan startte we weer bij het begin. Deze oefening hebben we een aantal weken volgehouden totdat ik op zomervakantie ging. Met haar afgesproken dat ze met een andere begeleider zou blijven oefenen en we na mijn vakantie samen de overwinning gingen vieren.

Op vakantie kon ik Marijke niet helemaal loslaten. Hoe zou ik haar treffen bij terugkomst? Gaat ze het wel volhouden? En hebben mijn collega’s door de drukte van de zomerperiode tijd om met haar te blijven oefenen?

Op mijn eerste werkdag na de vakantie stond ik nog maar net in de woonkamer toen Marijke met wijd open armen naar mij toe kwam rennen met een enorme lach op haar gezicht: Mariaaaaaa! Ik kan helemaal alleen fietsen!! Toen ik dat hoorde heb ik even een traantje weggepinkt. Het was fantastisch om te zien hoe Marijke zich ontwikkelde naar zelfstandigheid en hoe ze hier van genoot!

Het was voor mij een intensief begeleidingstraject dat me een enorme voldoening als hulpverlener heeft gegeven. Marijke was geholpen door haar op haar gezonde deel aan te spreken. Daarmee aan de slag te gaan en niet te blijven hangen op het psychische ziektebeeld.

Zoals ik had beloofd hebben we de overwinning met een enorme slagroomtaart gevierd!