Weblog – Leerpunten

Door Ciska

Ciska werkt als pedagogisch hulpverlener bij de vrouwenopvang van Kwintes. In haar werk begeleidt ze vrouwen en hun kinderen die (tijdelijk) niet meer thuis kunnen wonen door een situatie van huiselijk geweld.

In de gezamenlijke woonkamer in de vrouwenopvang plof ik op de bank neer naast Selma (7). Die is druk bezig met het maken van een woordzoeker in haar puzzelboekje. Ik mag meekijken, maar niets zeggen. Enthousiast roept ze dat ze alleen nog het woord ‘bakker’ moet vinden. Haar broertje Youssef (2) klimt aan de andere kant naast me op de bank. Hij heeft allemaal korstjes in zijn gezicht. ‘Je hebt allemaal vlekjes, hoe komt dat nou?’ zeg ik quasi-verbaasd. Met een ernstig gezicht kijkt hij me aan. ‘Ik heb waterpokkels,’ vertelt hij. Selma snuift verontwaardigd en zegt met een luide stem: ‘Waterpokken, geen pokkels!’ ‘Youssef moet het nog leren dat dat zo heet,’ zeg ik. Youssef knikt vol overtuiging met zijn gespikkelde hoofdje. Selma grinnikt en geeft haar broertje een dikke knuffel.

Net als ik op wil staan komt Nicky binnen. Nicky woont al een tijdje bij ons, samen met haar zoontje Kevin (3). Vandaag kijkt ze wat bedrukt. Zodra ze mij ziet vraagt ze of ze even met me kan praten. Als ik haar gezicht zie, lijkt het me beter om even naar een spreekkamer of haar eigen kamer te gaan voor een gesprek. Dit is vast geen onderwerp waar Youssef en Selma op zitten te wachten.

Leerpunten van Nicky

Nicky wil in een spreekkamer praten, omdat haar zoontje zijn middagslaapje doet in haar kamer. ‘Jullie moeten echt wat aan het gedrag van Mariëlle doen,’ begint Nicky haar verhaal. Mariëlle is een andere moeder, die samen met haar 2 kinderen in de vrouwenopvang woont. Nicky vertelt dat Mariëlle heel vaak net naar buiten komt als zij even een peukje doet. Mariëlle komt dan naast haar zitten en vraagt haar om een sigaret. Nicky heeft haar ook al een paar keer luiers gegeven, omdat die bij Mariëlle net op waren. Tenslotte wilde Mariëlle gisteren tien euro van Nicky lenen voor medicijnen voor haar zoontje. Haar leefgeld was op en zonder medicijnen zou hij niet kunnen slapen of misschien wel heel erg benauwd worden en naar het ziekenhuis moeten. ‘Maar ik vind het niet erg hoor, ik wil haar best iets geven als het nodig is,’ besluit Nicky haar verhaal.
Ik ken Nicky inmiddels wat beter en weet wat haar leerpunten zijn. Daarom besluit ik het gesprek een andere wending te geven. ‘Als je het allemaal niet erg vindt, dan is er toch ook niks aan de hand?’ vraag ik voorzichtig. ‘Wat is de reden waarom je me dit vertelt?’
Nicky kijkt mij verbaasd aan. ‘Jullie moeten zeggen dat ze hier mee moet stoppen. Dit kan toch niet? Ze probeert trouwens ook ’s avonds met anderen mee te eten. Haar geld lijkt altijd op te zijn.’
‘Zou Mariëlle het ook als een probleem zien, denk jij?’
Nicky haalt haar schouders op. ‘Ik zou het niet weten.’
‘Mariëlle probeert op deze manier haar dingen voor elkaar te krijgen. Jij geeft haar wat zij vraagt. Ze gaat steeds meer vragen, omdat jij het geeft. Ze probeert het gewoon. Eigenlijk best slim…’

We praten nog even verder. Uiteindelijk komt Nicky tot de conclusie dat zij graag mensen wil helpen en daarom altijd ‘ja’ zegt. Nicky gaat haar eigen grenzen beter aangeven door soms ‘nee’ te zeggen. Daarmee helpt zij Mariëlle en werkt ze tegelijkertijd aan haar eigen leerpunt: grenzen aangeven. ‘Zie het maar als een cadeautje, wat Mariëlle jou hier geeft,’ besluit ik het gesprek. ‘Zij geeft jou de kans om met hulp aan je eigen leerpunten te werken.’

Meer lezen over het werk van Ciska?

Bekijk hier de beschrijving van haar dienst.