Weblog – Open ramen en deuren

Door Maria Ballast-Tartarian

Een paar jaar terug werkte ik op een beschermde woonlocatie in Amersfoort, waar een groep kwetsbare jongeren begeleid en beschermd woont. Ook begeleidden we een aantal cliënten die verderop in de wijk zelfstandig woonden. Sam is een van deze cliënten. Gediagnosticeerd met autisme en schizofrenie, had hij onze hulp nodig met het op peil houden van zijn huishouden. Éénmaal per week ging er iemand van ons team bij Sam langs om samen met hem te poetsen. Tegelijkertijd leerden we hem om zijn huishoudelijke taken steeds zelfstandiger uit te voeren.

Het bleek dweilen met de kraan open, de zelfstandigheid van Sam kwam niet op gang. Wat hij nodig had was structuur en vertrouwde gezichten, niet iedere week een andere collega die op zijn deur klopte. Ik was toendertijd student, wel eentje met al een aantal grijze haren. Ik werkte op onregelmatige tijden, maar was vastbesloten om onze cliënten te gaan redden. Ik vroeg mijn collega’s om mij eenmaal per week op een vaste dag te roosteren, zodat ik een vaste afspraak met Sam kon maken. Vanaf dat moment ging ik iedere woensdag om 14:00 bij hem langs.

Ons ritueel begon steevast met een kort praatje. Daarbij zette ik altijd de keukendeur en ramen open, waarbij ik Sam uitlegde dat dit goed is voor zijn gezondheid. Aan de hand van een lijst maakten we vervolgens samen zijn huis schoon. Eerst de keuken, dan de badkamer. Tussendoor liet ik hem de klusjes herhalen die we de vorige keer geoefend hadden.

Op die manier werkten Sam en ik een jaar samen, waarna ik op een andere locatie ben gaan werken en Sam niet meer zag. Totdat de verantwoordelijkheid over de begeleiding van de zelfstandige woningen naar mijn nieuwe locatie werd overgedragen. Tijdens het verdelen van de zorg voor de bewoners aan een vaste woonbegeleider binnen het team, wachtte ik met smart op de beurt van Sam. Mijn hand schoot omhoog toen zijn naam werd genoemd, ik was benieuwd hoe het met hem was. Zoals gehoopt, werd ik opnieuw zijn vaste woonbegeleider.

De dag van onze afspraak voelde ik de spanning in mijn lijf toen ik naar zijn woning toe liep. Hoe zou ik Sam na al die tijd aantreffen? Ik belde aan en zal het moment dat daarop volgde nooit vergeten. Wanneer Sam de deur opent en mij ziet staan, draait hij zich zonder een woord te zeggen om. Resoluut liep hij naar de keuken en zette daar de deur en ramen open. Dat zat in zijn systeem. Kippenvel op mijn armen, ik was dolgelukkig om te zien dat al mijn investeringen in Sam niet verloren waren gegaan. Vanaf dat moment hebben we het schoonmaakdraadje samen weer opgepakt.

Wil jij ook bij Kwintes werken?

Bekijk hier onze vacatures