Spring naar content

Weblog – Samen Sterker, de groep van 4 tot 7 jaar

Door Ciska

Deze weblog is onderdeel van een beschrijving van de dienst van Ciska. Zij werkt als Pedagogisch Hulpverlener bij de Vrouwenopvang van Kwintes. Samen Sterker is een preventiegroep voor kinderen die getuige zijn geweest van huiselijk geweld. De groep kinderen van 4 tot 7 jaar komt hier samen met hun moeder.

Na mijn gesprek met Sonia ga ik naar de kinderwerkruimte. Mijn collega is al bezig om alles klaar te zetten voor de groep Samen Sterker. Dit is een preventiegroep voor kinderen die getuige zijn geweest van huiselijk geweld. Vandaag beginnen we met de groep voor kinderen van 4-7 jaar. In deze groep zitten kinderen die met hun moeder die in de opvang wonen. Ook komen er moeders met hun kinderen die ambulante begeleiding krijgen. Tenslotte is er is een jongetje die is aangemeld via Jeugdbescherming.

We gaan in een kring zitten en starten met het zingen van liedjes. Daarna lezen we uit een boekje dat gaat over een papa en mama eend die ruzie hebben. De kinderen vertellen mij over ruzies die er geweest zijn tussen hun eigen ouders. Ik laat ze hier een tekening van maken. Joy (5) tekent een groot huis met een trap. Mama ligt onderaan de trap en huilt. Met felle blauwe en rode potloden tekent Joy bloed en tranen bij mama’s hoofd. Papa staat boven aan de trap en kijkt boos. Joy heeft zichzelf en haar broertje ook getekend. Zij zitten samen op het bed van Joy en lezen een boek. Als ik haar daarnaar vraag, vertelt Joy dat ze tijdens de ruzie heeft voorgelezen aan haar broertje. Op die manier zou hij niet zien dat papa en mama ruzie hadden.

Terwijl ik met de kinderen aan het tekenen ben, is mijn collega apart gaan zitten met de moeders. Ze bespreken hoe de moeders hun kinderen het beste kunnen ondersteunen wanneer zij straks hun tekening gaan laten zien en daarbij vertellen. Het is voor zowel de moeders als de kinderen een beladen oefening. Na het tekenen gaan we daarom voor de ontspanning een spelletje doen. Vandaag bewegen we op het liedje ‘hoofd, schouders, knie en teen’. Eerst zingen we in een gewoon tempo, daarna heel snel en dan weer heel langzaam. Zo schudden we samen de spanning van de teken-opdracht van ons af.

Na een korte pauze gaan we weer aan de slag. De moeders kiezen samen met hun kind iets om mee te spelen. Spelen is goed voor kinderen, maar het samenspelen met mama is iets waar vaak, door alle ruzies en spanningen, in het gezin geen tijd meer voor wordt gemaakt. Marouan kiest ervoor om samen met zijn moeder autootjes in een garage te parkeren, Joy wil met de poppen spelen. Ondertussen bouwen Osman en zijn moeder bouwen een huis van duplo. Terwijl de moeders en hun kinderen een moment met elkaar hebben, kunnen mijn collega en ik de interactie tussen hen observeren. Mijn collega loopt rond en sluit hier en daar aan. Ondertussen ga ik één voor één bij de kinderen en hun moeder zitten.

Als Joy vertelt wat ze heeft getekend, schiet haar moeder even vol. Joy kijkt verschrikt op, maar haar moeder heeft goed naar de instructies van mijn collega geluisterd. Joy durft daarom verder te vertellen. Haar moeder knuffelt en kust Joy en zegt dat ze trots is dat die vertelt wat ze heeft gezien. Dan gaan ze nog even samen spelen.

Dan is het tijd om te stoppen. De kinderen ruimen samen met hun moeders op en iedereen gaat weer in de kring zitten. We zingen het afsluitliedje. Osman roept dat hij het heel snel kan zingen. Eerst maken we het liedje gewoon af, dan luisteren we nog even naar de snelle versie van Osman. We moedigen hem aan met een luid applaus. Osman straalt van trots en kijkt op naar zijn moeder. Die heeft een grote glimlach op haar gezicht.

Als alle moeders en kinderen weg zijn, ruimen mijn collega en ik de tafeltjes op. Buiten horen we de moeder van Marouan en de moeder van Joy nog staan praten. Gisteren waren ze allebei bij de oudergroep van Samen Sterker. Daar krijgen ze informatie over de invloed van het huiselijk geweld op de kinderen. Ze leren wat zij als ouders kunnen doen om hun kind te helpen met het verwerken van alles wat er is gebeurd. Deze moeders zijn hele verschillende types, in het gewone leven waren zij waarschijnlijk nooit met elkaar in contact gekomen. Door de groep vinden ze herkenning bij elkaar. Contact met lotgenoten werkt ontzettend goed. We zien dat dat helend is, voor zowel de moeders als de kinderen.