Weblog – Wonen in de Wijk

Door Willmar

Volgens mij denken veel mensen dat beschermd wonen iets is wat aan de randen van een dorp of stad plaatsvindt. Misschien hebben ze zelfs het idee dat er een gracht om zo’n locatie ligt en je je moet melden bij een poortwachter. Die je dan pas na oneindig veel scherpe vragen grommend binnenlaat. Tenminste, als je de juiste antwoorden hebt weten op te lepelen.

In Gouda hebben we alleen een hek. Een prachtig hek, dat wel. Het knarst en het piept en zodra je binnen bent loop je de kans allerlei leuke jongeren tegen te komen. Jongeren voor wie het leven een kwetsbaarheid in petto had.  Maar gelukkig ook een kracht. Die proberen wij te vinden en in te zetten. Dat gebeurt allemaal in de wijk, die pontificaal in het centrum ligt. Onze bewoners zijn onderdeel van de wijk en geven deze kleur. Ze halen in ieder geval de gemiddelde leeftijd drastisch naar beneden.

Dat het hart van de stad zo dichtbij is, heeft zijn voor- en nadelen. Net als elke andere jongere van rond de twintig, zijn onze cliënten aan het ontdekken wie ze zijn en hoe ze in het leven staan. Dat gaat gepaard met fouten maken en dingen uitproberen. De ene hijst eens aan een joint, de ander ontdekt pijnlijk dat alcohol je motoriek beïnvloedt. Het liefste wordt deze ontdekkingsreis gemaakt met vrienden. Een beschermde woonlocatie voor vijfentwintig jonge honden, met allemaal hun sociale contacten. Dat geeft een hoop gekwispel en gezelligheid. Maar ook zorgen en problemen.

Midden in de wijk wonen vraagt nu eenmaal om het vermogen jezelf aan te passen aan de omgeving. Ook een leerproces. En met alle winkels in de buurt en coffeeshops om de hoek, is de verleiding dichtbij voor diegene die er gevoelig voor is. Aan ons als begeleiding de taak om de jongeren te wijzen op alle gevaren die er zijn. Dat is soms moeilijk, omdat wij degenen zijn tegen wie ze zich kunnen en mogen afzetten. Dat gebeurt dan ook regelmatig met verve. De omgeving zal daar zeker wat van merken. Naar mijn mening is het andersom ook een leerproces voor de wijk om met de jongeren om te gaan. Het zijn er nogal wat op een kluitje. Dan is het logisch dat de buurt zich er wat van aantrekt en zich zorgen maakt.

Een aantal weken geleden is er een journalist van het AD op onze locatie geweest. Er waren klachten over geluidsoverlast in de straat. Deze krant nam de moeite om naar onze kant van het verhaal te luisteren. We hebben kunnen laten zien wat we doen, waarom cliënten beschermd wonen. Welke hobbels zij in het leven tegen komen en hoe wij als begeleiding met hen mee veren.

Dat gaat gepaard met geluid. Net als bij de twee coffeeshops om de hoek, die hun klandizie niet in stilte naar hogere sferen brengen. Het hoort bij de wijk en de wijk hoort bij ons. Beschermd of niet.

Wil jij ook bij Kwintes werken?

Bekijk hier onze vacatures